Is een Pyreneese Berghond gevaarlijk?

Een eerlijk antwoord vanuit ervaring

We horen het vaak: “Een Pyreneese Berghond… is die niet gevaarlijk?”

Dat is een vraag die we begrijpen, en daarom willen we daar graag eerlijk en duidelijk op antwoorden. Er is namelijk een groot verschil tussen drie typen Pyreneese Berghonden en dat verschil zie je ook terug in hun gedrag. Je hebt de echte werklijnen, honden die zelfstandig kuddes bewaken en daar ook volledig voor gefokt en gemaakt zijn. Daarnaast zijn er honden die vooral buiten leven, op velden of bij schuren, en af en toe eens meegaan naar een show. En tenslotte heb je de honden die opgroeien in een gezin, midden in het dagelijkse leven, als volwaardig deel van het gezin. Die verschillen zijn belangrijk. Honden die vooral buiten leven en enkel naar shows gaan, krijgen vaak veel minder prikkels mee van het echte dagelijkse leven. Een show bezoeken is geen socialisatie. Daardoor zie je vaak dat ze afstandelijker zijn, soms ook wat angstiger, omdat ze minder gewend zijn aan alles wat in een gezin gebeurt. De werklijnen zijn weer een verhaal apart. Dat zijn honden met een duidelijke taak: bewaken. Ze nemen zelfstandig beslissingen en voeren die ook zo uit. Voor gezinnen raden wij dit type dan ook niet aan. Wanneer je hun natuurlijke gedrag en routine doorbreekt, zonder dat je hun signalen begrijpt of respecteert, kan dat tot gevaarlijke situaties leiden. Onze honden groeien op in het gezin. Ze leven met ons samen, elke dag opnieuw. Maar één ding blijft voor alle typen hetzelfde: het zijn geen Golden Retrievers. En eerlijk… elke hond die niet goed wordt begrepen, die geen echte connectie voelt of die onder druk wordt gezet, zal dat op zijn eigen manier laten zien.

Is een Pyreneese Berghond gevaarlijk?

Het eerlijke antwoord is: nee… maar hij is ook geen hond die je zomaar “even” neemt. Een Pyreneese Berghond die goed wordt opgevoed, die begrepen wordt en die opgroeit in een gezin waar hij echt deel van uitmaakt, is in de basis een rustige, stabiele en trouwe hond. Zacht voor zijn eigen mensen, vaak verrassend gevoelig en heel sterk verbonden met zijn gezin. Ze vinden het heerlijk als er mensen om hen heen zijn. Het liefst zijn ze de hele dag bij je. Maar daar tegenover staat dat ze het ook fijn vinden om zich vrij in de tuin te bewegen. En ja… als er een fietser voorbij komt, wordt die soms luidkeels “verwelkomd”. “Jij hoort hier niet, hier waak ik.” Dat is hun natuur. Je moet ook niet vergeten dat het een hond met een verleden is. Een hond die gemaakt is om te bewaken, om zelf beslissingen te nemen en om zijn omgeving serieus te nemen. Je moet hem die vrijheid ook soms geven en niet proberen het natuurlijke eruit te halen. Het is geen “af, lig en sta”-hond. En precies daar zit het verschil. Wanneer je dat karakter niet begrijpt, wanneer er geen duidelijke begeleiding is, of wanneer je zijn signalen negeert en niet duidelijk en consequent bent, dan kan hij gedrag laten zien dat mensen als “gevaarlijk” ervaren. Hij geeft vaak vooraf duidelijke signalen dat hij iets niet wil. Als je die blijft negeren, dan kan het fout gaan. Vergeet niet waarvoor hij ooit gefokt is: beschermen en zelf handelen. Natuurlijk kan je hem de basis leren luisteren, maar overdrijf daar niet in. Als hij onzeker wordt, kan dat juist averechts werken. Geef hem de ruimte om ook zelf keuzes te maken. Jij bepaalt niet altijd alles er moet een wederzijds vertrouwen zijn. Hij heeft zijn natuurlijke instincten, en die kan je niet volledig wegduwen. Respecteer dat hij dingen soms anders ziet of doet dan jij zou willen. Daarom zeggen wij ook altijd: het is geen Golden Retriever. Dit ras vraagt respect, duidelijkheid en een echte connectie. Geen harde aanpak, maar wel iemand die hem begrijpt en hem begeleidt.

Wanneer kan het dan wél fout gaan?

Ik probeer heel eerlijk te zijn en praat uit de ervaringen en verhalen die we zijn tegengekomen, en uit gesprekken met fokkers en ook met die van de werklijnen. Eerlijk is eerlijk… dat ligt in de meeste gevallen niet aan de hond, maar aan hoe er met hem wordt omgegaan. Ik zeg ook altijd: het is niet de hond die het fout doet, het is de mens die niet alert genoeg is, de beginsignalen negeert en koste wat het kost zijn eigen visie en ideeën probeert door te voeren. Dat leidt tot uitvallen, en zelfs dan blijven mensen het soms nog ontkennen. “Het is de hond, ik doe niets fout.” En juist in die denkwijze gaat het fout. Een Pyreneese Berghond heeft duidelijkheid nodig. Hij moet weten waar hij aan toe is en vooral voelen dat er een echte connectie is met zijn eigenaar. Als die basis ontbreekt, gaat hij zelf beslissingen nemen. Het kan alleen bijgestuurd worden als er wederzijds vertrouwen is en daar ligt vaak het probleem. Problemen ontstaan vaak wanneer: • er geen consequente opvoeding is • signalen van de hond niet worden herkend of genegeerd worden • er te weinig tijd en aandacht is voor begeleiding • de hond zich verantwoordelijk gaat voelen voor alles om hem heen De laatste twee zijn heel belangrijke punten. We zijn er vaak niet op de momenten dat het fout gaat, of we verzinnen alternatieven omdat de hond niet direct positief reageert. Maar die oplossingen, waarvan mensen denken dat ze goed zijn, werken vaak averechts en dan gaan ze een eigen leven leiden. Je moet je goed realiseren dat dit ras van nature waakt. Dat zit diep. Als jij geen leiding geeft en niet duidelijk en consequent handelt en niet begrijpt wat hij nodig heeft, dan neemt hij die rol over. Niet omdat hij dominant wil zijn, maar omdat hij denkt dat het nodig is en hij zich niet begrepen voelt. Ook zien we dat het fout kan gaan wanneer mensen proberen om dit ras te “forceren”. Te streng, te hard of juist te veel controle willen uitoefenen en dat werkt bij een Pyreneese Berghond vaak averechts. Het begin accepteerd hij totdat…… Een voorbeeld: mensen bepalen continu wanneer de hond mag eten. Hij moet wachten bij de bak, op afstand blijven, wachten tot een andere hond komt… het zijn situaties die ver afstaan van hoe het in de natuur werkt. Als hij dan een keer anders reageert en zelf wil beslissen, en je geeft hem die ruimte niet en je bestraft hem omdat hij het “niet goed doet” dan begrijpt hij het niet meer. De basis is dat ze naar eenvoudige luisterboodschappen moeten luisteren, maar overdrijf dat niet. Want op een gegeven moment gaat het fout. Dan zit er vaak al een knik in de kabel. Hij heeft namelijk al eerder aangegeven dat hij zelfstandig wil handelen maar dat signaal is niet opgepakt. En dan gebeurt het opnieuw… en opnieuw… totdat het fout gaat. De hond doet het niet fout. Je respecteert zijn natuur niet en daar gaat het mis. Want vergeet niet dat zelfstandig handelen zijn natuurlijke aard is en geef hem die vrijheid. . Wanneer je het ontneemt dan sluit hij zich af, wordt onzeker en gaat dan juist zelf zijn weg bepalen. En dan is het vaak moeilijk om het nog terug te draaien.

Voor wie is de Pyreneese Berghond wel en niet geschikt?

Laten we de beer bij de kop pakken. Dit is waarschijnlijk de belangrijkste vraag die je jezelf moet stellen. De Pyreneese Berghond is een heel bijzonder ras, maar zeker niet voor iedereen. Wij kunnen ons er geen leven meer zonder voorstellen maar dat is geen eerlijk beeld. Om je een idee te geven hoe wij leven: wij zijn flexibel en creatief in ons denken. Voor ons is de connectie met onze honden het allerbelangrijkste. We zijn niet vies van een lebber, vieze pootjes of haren in huis. We lopen niet met een stoffertje achter ze aan. We zijn actief, gek op wandelen, en waar de honden zijn, daar zijn wij ook. Ze zijn een belangrijk deel van ons leven. We brengen veel tijd met ze door, hebben de ruimte en zorgen ervoor dat ze ook echt een “taak” hebben. Ze zijn gek op de paarden, de kippen en andere dieren. We leven met elkaar. Wij geven sturing in het proces, maar bieden ook vrijheid. Ze mogen zelfstandig opereren. We begrijpen ze en zullen nooit onnodig een conflict opzoeken. We zoeken altijd op een geduldige en creatieve manier naar oplossingen die zowel voor ons als voor de hond werken. Ik ga bijvoorbeeld geen botje afpakken dat hij heeft “gepikt”. We ruilen, of we leiden hem af, zodat we het zonder strijd oplossen. Geduld en liefde zijn voor ons de basis. Het is geen hond die je “er even bij neemt”. Het is een hond waar je tijd, aandacht en begrip in moet investeren. Dit ras past bij mensen die: • geduld hebben • bereid zijn om te leren en zich te verdiepen in het ras • consequent kunnen zijn zonder hard te worden • begrijpen dat een hond een eigen karakter heeft • tijd hebben om echt met hun hond bezig te zijn • beseffen dat blaffen bij het ras hoort Ze slaan aan als er iemand voorbij komt. Dat zit in hun genen. Je kunt daar alleen sturing aan geven als je erbij bent: “Je hebt het goed gedaan, maar nu is het klaar.” Je moet het ook mooi vinden dat een hond niet altijd doet wat jij vraagt. Dat hij soms zijn eigen keuzes maakt, en dat je daar mee om moet kunnen gaan. Ze zoeken aandacht op hun momenten, en een lange wandeling elke dag vinden ze geweldig. Er moet vooral wederzijds respect ontstaan. Geen strijd, maar samenwerking en dat vraagt geduld. Maar… dit ras is minder geschikt voor mensen die: • alles onder controle willen houden • verwachten dat een hond altijd direct luistert • weinig tijd hebben • een makkelijke, gehoorzame hond zoeken • slecht tegen blaffen kunnen • niet willen investeren in het omgaan met hun kracht (bijvoorbeeld aan de lijn) • niet openstaan voor het karakter van het ras Een Pyreneese Berghond dwing je niet in een vorm. Je begeleidt hem. Realiseer je ook dat dit honden zijn die van nature de kudde bewaken. Vooral bij weinig socialisatie kunnen ze soms minder vriendelijk zijn naar andere honden. Dan is het belangrijk dat jij zelf geen spanning geeft. Als jij bang bent dat hij gaat bijten en je straalt dat uit, dan voelen ze dat feilloos aan. Ze hebben daar een soort voelspriet voor. Ze kunnen je dan juist naar die situatie toe trekken. Daar moet je dus zelf doorheen. Creatief denken, oplossingen zoeken, energie erin steken en vooral: leren loslaten en vertrouwen dat het goed komt. Realiseer je te allen tijde dat het geen Golden Retriever is. Wij zeggen altijd: denk hier goed over na voordat je een pup neemt. Een Pyreneese Berghond pup kopen mag nooit een impulsieve beslissing zijn. Het is een hond die je leven verrijkt… maar alleen als je bereid bent om hem echt te begrijpen en het in je leefbeleving en bij je karakter past.

Pyreneese Berghond Fokker

“A Pyrs Love story never ends…” du domaine de Blanche-Neige