Pyreneese Berghond en kleine hondjes

Mijn Pyreneese Berghond reageert op kleine honden: wat zie ik en wat doe ik?

Tijdens een wandeling kan een Pyreneese Berghond sterk reageren wanneer hij een klein hondje ziet. Soms lijkt er eerst weinig aan de hand. Toch verandert zijn lichaam vaak al voordat hij gaat grommen, trekken of uitvallen. Wanneer ik goed naar mijn hond kijk, zie ik bijvoorbeeld dat hij: • stopt met snuffelen; • zijn hoofd omhoog brengt; • zijn bek gesloten houdt; • steeds langer naar het kleine hondje kijkt; • zijn lichaam aanspant; • langzamer gaat lopen of helemaal stil blijft staan. Dit zijn vroege signalen van spanning. Mijn hond probeert mij eigenlijk te vertellen: “Ik heb dat kleine hondje gezien. Ik vind de situatie moeilijk en weet nog niet wat ik moet doen.” Ik help mijn hond voordat de spanning oploopt Ik wacht niet tot mijn Pyreneese Berghond gaat blaffen, grommen of uitvallen. Op dat moment zit hij vaak al zo hoog in zijn spanning dat luisteren veel moeilijker wordt. Zodra ik merk dat zijn lichaam verandert, maak ik rustig meer afstand. Ik draai samen met hem een beetje weg en zeg op een vriendelijke toon: “Kom maar, we gaan deze kant op.” Ik ruk niet aan de lijn en probeer hem niet snel mee te trekken. Ik loop rustig in een ruime boog weg van het andere hondje. Gaat mijn hond met mij mee? Dan beloon ik hem direct. Ik kan hem een klein voertje geven of hem rustig prijzen. Daarna laat ik hem snuffelen, bijvoorbeeld in het gras of langs de kant van het pad. Snuffelen helpt mijn hond om zijn aandacht te verleggen en weer tot rust te komen. Wat leert mijn Pyreneese Berghond hiervan? Door hem op tijd te helpen, leert mijn hond dat hij niet zelf hoeft te beslissen hoe hij met het kleine hondje moet omgaan. Hij ervaart: “Mijn mens heeft de situatie gezien. Ik krijg voldoende afstand en hoef het niet zelf op te lossen.” Dat gevoel van veiligheid is belangrijk. Hoe vaker mijn hond merkt dat ik hem rustig uit een moeilijke situatie begeleid, hoe meer vertrouwen hij in mij kan krijgen. Wat kan ik het beste doen? • Ik let op de eerste tekenen van spanning. • Ik blijf zelf rustig en adem langzaam. • Ik houd de lijn zo los mogelijk. • Ik maak op tijd meer afstand. • Ik loop in een boog om het kleine hondje heen. • Ik beloon mijn hond wanneer hij met mij meegaat. • Ik geef hem daarna ruimte om te snuffelen. • Ik kies liever voor veiligheid dan voor een ontmoeting die te moeilijk is. Wat kan ik beter vermijden? • Wachten tot mijn hond al uitvalt. • Boos worden of hard tegen hem praten. • De lijn plotseling kort en strak trekken. • Mijn hond dwingen om dichterbij te komen. • Recht op het kleine hondje aflopen. • Zeggen dat hij zich “normaal” moet gedragen. • Blijven staan terwijl mijn hond steeds stijver wordt. • Een ontmoeting gebruiken om te testen of het deze keer wel goed gaat. Kleine signalen herkennen voorkomt grote reacties Een Pyreneese Berghond die naar kleine honden gromt of uitvalt, doet dit meestal niet zomaar. Vaak zijn er al eerder subtiele signalen zichtbaar. Door die signalen tijdig te herkennen, kan ik voorkomen dat de spanning verder oploopt. Ik hoef niet te wachten op een grote reactie. Juist door vroeg afstand te nemen, rustig te begeleiden en gewenst gedrag te belonen, help ik mijn hond om andere keuzes te leren maken. Hoe eerder ik luister naar de lichaamstaal van mijn Pyreneese Berghond, hoe veiliger en rustiger onze wandelingen worden.

Mijn Pyreneese Berghond ziet een klein hondje: rustig afstand maken

Tijdens onze wandeling zie ik in de verte een klein hondje aankomen. Mijn Pyreneese Berghond heeft het hondje ook opgemerkt, maar hij is nog rustig genoeg om met mij mee te bewegen. Dat is een mooi moment om hem te helpen. Ik wacht niet tot hij zich helemaal op het hondje richt, aan de lijn trekt of begint te grommen. Door vroeg te reageren, voorkom ik dat de spanning steeds verder oploopt. Ik blijf zelf rustig en zorg voor voldoende ruimte. In plaats van recht op het kleine hondje af te lopen, verander ik rustig van richting. We lopen samen in een ruime boog om het hondje heen. Met een vriendelijke en ontspannen stem zeg ik: “Kom maar, we gaan deze kant op.” Mijn hond hoeft niet te blijven staan totdat de situatie te moeilijk voor hem wordt. Hij mag op mij vertrouwen en rustig met mij meelopen. Samen weer tot rust komen Wanneer mijn Pyreneese Berghond met mij meegaat, beloon ik hem meteen. Ik kan hem rustig prijzen of een paar kleine voertjes laag bij de grond geven. Daarna laat ik hem snuffelen in het gras of langs de kant van het pad. Zijn hoofd gaat omlaag, zijn lichaam wordt zachter en zijn aandacht komt langzaam weer terug bij de geuren om hem heen. Zo help ik hem om de spanning los te laten. Mijn hond leert hierdoor: “Ik heb het kleine hondje gezien, maar ik hoef er niet naartoe. Mijn mens heeft de situatie ook gezien en helpt mij om rustig en veilig verder te lopen.” Wat doe ik wanneer we een klein hondje zien? • Ik kijk tijdens het wandelen goed vooruit. • Ik herken de situatie voordat mijn hond gespannen raakt. • Ik zorg voor voldoende afstand. • Ik loop rustig in een ruime boog weg. • Ik zeg vriendelijk: “Kom maar, deze kant op.” • Ik beloon mijn hond zodra hij met mij meegaat. • Ik geef hem daarna de gelegenheid om te snuffelen. • Ik blijf zelf rustig ademen en ontspannen bewegen. Wat kan ik beter niet doen? • Recht op het kleine hondje aflopen. • Wachten tot mijn hond begint te grommen of trekken. • De lijn plotseling kort en strak maken. • Boos, hard of zenuwachtig tegen mijn hond praten. • Zo dicht mogelijk langs het andere hondje lopen. • Mijn hond dwingen om contact te maken. • Denken: “Hij moet dit nu toch eindelijk kunnen.” • De ontmoeting gebruiken om te testen hoe hij reageert. • Afstand nemen betekent niet dat we vluchten Soms voelt afstand maken alsof ik voor de situatie wegloop. Maar dat is niet zo. Door op tijd ruimte te maken, laat ik mijn Pyreneese Berghond juist zien dat ik hem begrijp. Ik voorkom dat hij zelf een oplossing moet zoeken door te trekken, blaffen, grommen of uit te vallen. Iedere rustige boog en iedere geslaagde wandeling helpt hem een klein stapje verder. Op tijd afstand maken is geen zwakte. Het is rustig leidinggeven, veiligheid bieden en mijn hond helpen om mij steeds meer te vertrouwen.

Mijn Pyreneese Berghond leert rustig naar een klein hondje kijken

Tijdens deze oefening leert mijn Pyreneese Berghond dat hij een klein hondje mag zien, zonder er direct naartoe te hoeven lopen. Hij hoeft niet te trekken, te grommen of zelf te beslissen wat er moet gebeuren. Mijn hond hoeft het kleine hondje ook niet meteen aardig te vinden. Dat is helemaal niet het doel. We oefenen eerst iets veel belangrijkers: rustig blijven wanneer er een klein hondje in de buurt is. Mijn hond mag leren: “Ik zie het kleine hondje. Ik ben veilig. Ik hoef niets te doen en kan gewoon bij mijn mens blijven.” Wanneer dat lukt, is dat al een grote overwinning. Genoeg afstand geeft rust en vertrouwen Ik zorg ervoor dat er voldoende ruimte blijft tussen mijn Pyreneese Berghond en het kleine hondje. Op die afstand voelt mijn hond zich nog veilig genoeg om na te denken. Hij kan nog snuffelen, een voertje aannemen en zijn aandacht weer naar mij verplaatsen. Zijn lichaam blijft zachter en de spanning loopt niet te hoog op. Kijkt mijn hond rustig naar het kleine hondje? Dan beloon ik hem. Daarna hoeft hij niet te blijven kijken. We lopen samen rustig verder of ik laat hem even snuffelen. Zo ontdekt mijn hond stap voor stap: “Een klein hondje in de verte betekent niet dat ik meteen moet reageren. Ik kan rustig kijken en daarna weer verdergaan.” Wat leert mijn Pyreneese Berghond tijdens deze oefening? • Een klein hondje rustig opmerken. • Kijken zonder direct te blaffen, trekken of grommen. • Op een veilige afstand blijven. • Zijn aandacht weer naar mij terugbrengen. • De spanning loslaten door te snuffelen. • Ontspannen met mij verder wandelen. Hoe help ik mijn hond? • Ik kies een afstand waarop mijn hond nog rustig kan blijven. • Ik let goed op zijn lichaamstaal. • Ik blijf zelf kalm en adem rustig. • Ik beloon een korte, ontspannen blik naar het hondje. • Ik help hem wegkijken voordat hij zich vaststaart. • Ik loop rustig verder wanneer de oefening goed gaat. • Ik stop op tijd en houd de oefening eenvoudig. Wat kan ik beter vermijden? • Te snel dichter naar het kleine hondje toe lopen. • Doorgaan totdat mijn hond zichtbaar gespannen raakt. • Verwachten dat hij meteen contact moet maken. • Mijn hond aan de lijn naar mij toe trekken of wegduwen. • Hem lang naar het andere hondje laten staren. • Te veel herhalingen achter elkaar doen. • Denken dat alleen een ontmoeting van dichtbij een geslaagde oefening is. Rustig kijken is ook vooruitgang Een oefening hoeft niet groot of moeilijk te zijn om waardevol te zijn. Wanneer mijn Pyreneese Berghond een klein hondje ziet en rustig kan blijven, is hij al aan het leren. Misschien kijkt hij maar heel even. Misschien kan hij daarna één stap met mij meelopen of begint hij weer te snuffelen. Ook dat zijn mooie resultaten. Rustig kijken zonder een heftige reactie is echte training. Kleine stapjes lijken soms onbelangrijk, maar samen zorgen ze voor meer vertrouwen en ontspannen wandelingen.

Samen wandelen met een klein hondje op veilige afstand

Tijdens deze oefening leert mijn Pyreneese Berghond om rustig te blijven bewegen terwijl er een klein hondje in de buurt is. De honden hoeven nog niet naar elkaar toe. Ze hoeven elkaar niet te besnuffelen en ook nog geen direct contact te maken. Het eerste doel is veel eenvoudiger: beide honden ervaren dat ze in dezelfde omgeving kunnen wandelen zonder dat er iets hoeft te gebeuren. Mijn Pyreneese Berghond loopt rustig met mij mee. Het kleine hondje blijft op een comfortabele afstand. We wandelen zonder haast, maken zachte bochten en lopen niet recht op elkaar af. Zo krijgt mijn hond de tijd om te ontdekken: “Ik zie het kleine hondje, maar ik hoef er niet naartoe. Ik kan veilig bij mijn mens blijven en gewoon verder wandelen.” Dat is een heel belangrijke stap. Eerst werken we aan rust, vertrouwen en ontspannen bewegen. Pas wanneer dat goed gaat, kan er later voorzichtig worden bekeken of iets minder afstand mogelijk is. Waarom samen in dezelfde richting wandelen helpt Wanneer honden recht op elkaar aflopen, kan dat spannend of bedreigend voelen. Door in dezelfde richting te wandelen, ontstaat er minder druk. Mijn hond hoeft het kleine hondje niet voortdurend aan te kijken. Hij kan zijn aandacht verdelen tussen mij, de omgeving en alle interessante geuren onderweg. Samen wandelen op afstand is daarom een rustige manier om aan gewenning te werken. De honden delen dezelfde ruimte, maar krijgen allebei voldoende tijd en vrijheid om zich veilig te voelen. Wat doe ik tijdens deze oefening? • Ik houd ruim voldoende afstand tussen de honden. • Ik wandel zoveel mogelijk in dezelfde richting als het kleine hondje. • Ik houd de lijn zacht en ontspannen. • Ik maak rustige bochten in plaats van scherpe bewegingen. • Ik beloon mijn hond wanneer hij ontspannen met mij meeloopt. • Ik geef hem de ruimte om te snuffelen. • Ik let goed op zijn lichaamstaal. • Ik stop de oefening terwijl het nog goed gaat. Waaraan zie ik dat mijn hond zich nog prettig voelt? Mijn Pyreneese Berghond kan de situatie nog aan wanneer: • hij ontspannen kan snuffelen; • hij een voertje wil aannemen; • hij maar kort naar het andere hondje kijkt; • hij zich niet langdurig vaststaart; • zijn lichaam soepel en zacht blijft; • hij gemakkelijk met mij meeloopt; • hij na het kijken zijn aandacht weer kan loslaten; • hij rustig verder kan wandelen. Deze signalen vertellen mij dat de afstand op dat moment goed is. Wat kan ik beter vermijden? • Recht op het kleine hondje aflopen. • De afstand te snel kleiner maken. • Doorgaan wanneer mijn hond begint te verstijven of fixeren. • Aan de lijn trekken om hem mee te krijgen. • Mijn hond dwingen om naar het andere hondje toe te gaan. • Verwachten dat de honden meteen vrienden worden. • Te lang blijven oefenen omdat het op dat moment goed gaat. • Dichterbij gaan om te testen of mijn hond het al aankan. Eerst ontspannen wandelen, daarna misschien contact Samen rustig bewegen is al een vorm van contact. Mijn Pyreneese Berghond leert dat een klein hondje in de buurt niet automatisch betekent dat hij moet reageren. Iedere ontspannen stap helpt hem om nieuwe ervaringen op te doen. Hij ontdekt dat hij veilig bij mij kan blijven en dat ik ervoor zorg dat de situatie niet te moeilijk wordt. Misschien kunnen de honden later iets dichter bij elkaar wandelen. Misschien blijft afstand voorlopig de beste keuze. Beide zijn goed. Het welzijn en de rust van de honden blijven altijd het belangrijkst. Eerst ontstaat vertrouwen op afstand. Pas daarna bekijken we rustig of dichterbij komen mogelijk en prettig is.

Pyreneese Berghond Fokker

“A Pyrs Love story never ends…” du domaine de Blanche-Neige